برای فروغ

مولانا چه زیبا می‌سراید:

«روزِ وصلِ دوستداران یاد باد
یاد باد آن روزگاران یاد باد»

فروغِ جانم،

گاهی واژه‌ها آن‌قدر کوچک‌اند که نمی‌توانند بزرگی احساسی را که در قلبم نسبت به توست، بیان کنند. از روزی که پا به زندگی‌ام گذاشتی، انگار روشنایی راه خانه‌ی دلم را پیدا کرد. تو نه‌تنها همسفر زندگی من، بلکه آرامش جان، امید فرداها و زیباترین دلیل لبخندهایم شدی.

از تو سپاسگزارم؛ برای تمام عشق بی‌دریغت، برای مهربانی‌های بی‌انتهایت، برای صبوری‌ات و برای اینکه مادر مهربان نیکا هستی. هر لحظه‌ای که در کنار تو و نیکا می‌گذرانم، برای من گرانبهاترین سرمایه‌ی زندگی است.

من و نیکا با تمام وجود دوستت داریم. عشق ما به تو تنها یک احساس نیست؛ ریشه‌ی تمام آرزوها، آرامش و خوشبختی ماست. امروز بیش از هر زمان دیگری می‌دانم که بودن تو، بزرگ‌ترین نعتی است که خداوند به من بخشیده است. تصور دوری از تو، تلخ‌ترین اندیشه‌ای است که می‌تواند از ذهنم بگذرد.

مولانا باز هم چه دلنشین می‌گوید:

«شاد باش و فارغ و ایمن، که من
آن کنم با تو که باران با چمن.»

و چه زیبا این مهر را به زبان می‌آورد:

«من غمِ تو می‌خورم، تو غم مخور؛
بر تو من مشفق‌ترم از صد پدر.»

آرزوی من تنها این است که لبخندت همیشه بر لبانت بماند، دلت همیشه آرام باشد و سایه‌ی حضورت تا همیشه بر سر من و نیکا گسترده بماند. اگر تمام عمرم را صرف سپاسگزاری از خداوند برای داشتن تو کنم، باز هم حق این نعمت بزرگ ادا نخواهد شد.

دوستت دارم؛ نه فقط برای امروز، بلکه برای تمام روزهایی که پشت سر گذاشته‌ایم و تمام فرداهایی که در کنار هم خواهیم ساخت.

با همه‌ی عشق، با همه‌ی قلبم،

عباس

همسرم از من خواست یک شب را با زن دیگری بگذرانم

*همسرم از من خواست یک شب را با زن دیگری بگذرانم.*

دوستی تعریف میکرد:

پس از سالها زندگی مشترک، همسرم از من خواست که با زن دیگری برای شام و سینما بیرون بروم.
زنم گفت: گرچه تو را دوست دارم، ولی مطمئنم که این زن هم تو را دوست دارد و از بیرون رفتن با تو لذت خواهد برد.

زنی که همسرم اصرار داشت آن شب را با او بگذرانم مادرم بود.
مادرم از ۸ سال پیش یعنی بعد از فوت پدرم تنها شده بود ولی مشغله های زندگی من و داشتن ۲ بچه باعث شده بود که من فقط در موارد اتفاقی و نامنظم به او سر بزنم.

آن شب به او زنگ زدم تا برای سینما و شام بیرون برویم.
مادرم با نگرانی پرسید چه شده؟ اتفاقی افتاده؟!
به او گفتم: نه، فقط بنظرم رسید بسیار دلپذیر خواهد بود که اگر ما امشب را با هم باشیم.

آن شب وقتی برای بردنش میرفتم کمی عصبی بودم. وقتی رسیدم دیدم که او هم کمی عصبی بود، کفش قرمزی پوشیده بود و جلوی درب ایستاده بود، موهایش را جمع کرده بود و لباسی را پوشیده بود که در آخرین جشن سالگرد ازدواجش پوشیده بود.
با چهره ای روشن همچون فرشتگان به من لبخند زد.
وقتی سوار ماشین میشد گفت با غرور و افتخار به دوستانم گفته‌ام امشب با پسرم برای گردش بیرون میروم و آنها خیلی تحت تاثیر قرار گرفته اند.

ما به رستورانی رفتیم که هر چند لوکس نبود ولی بسیار راحت و دنج بود.
دستم را چنان گرفته بود که گویی گنج بدست آورده.

پس از اینکه نشستیم به خواندن منوی رستوران مشغول شدم.
هنگام خواندن از بالای منو نگاهی به چهره مادرم انداختم و دیدم با لبخندی حاکی از یاد آوری خاطرات گذشته به من نگاه میکند.
به من گفت یادم می آید که وقتی تو کوچک بودی و با هم به رستوران میرفتیم من بودم که منوی رستوران را میخواندم و تو نگاه میکردی.

من هم در پاسخ گفتم که حالا وقتش رسیده که تو نگاه کنی و بگذاری که من این کار را برای تو بکنم.

هنگام صرف شام گپ وگفتی صمیمانه و شیرین داشتیم، هیچ چیز غیر عادی بین ما رد و بدل نشد بلکه صحبتها پیرامون وقایع جاری بود و آنقدر حرف زدیم که سینما را از دست دادیم.

وقتی او را به خانه رساندم گفت که خیلی دلش میخواهد باز هم با من بیرون برود به شرط اینکه دفعه بعد او مرا مهمان کند و من هم قبول کردم.

وقتی به خانه برگشتم همسرم از من پرسید که آیا شام بیرون با مادر خوش گذشت؟
من هم در جواب گفتم خیلی بیشتر از آنچه که میتوانستم تصور کنم.

مدتی بعد پاکتی حاوی کپی یک رسید از رستورانی که با مادرم در آن شب در آنجا غذا خوردیم بدستم رسید. یادداشتی هم بدین مضمون بدان الصاق شده بود: نمیدانم که آیا در آنجا خواهم بود یا نه، ولی هزینه را برای ۲ نفر پرداخت کرده ام یکی برای تو و یکی برای همسرت. و تو هرگز نخواهی فهمید که آنشب برای من چه مقدار ارزش داشته است، بینهایت دوستت دارم پسرم.

و در آن هنگام بود که دریافتم چقدر اهمیت دارد که بموقع به عزیزانمان بگوئیم که دوستشان داریم و برایشان وقت بگذاریم.

زمانی که شایسته‌ی عزیزانتان است را به آنها اختصاص دهید ، زیرا هرگز نمیتوان این امور را به وقت دیگری واگذار نمود.

*🌹برای سلامتی تمام مادران هموطن و شادی روح مادرانی که اسمانی شده اند